Acıoğlu – Bir Daha Sevmek Yok

Yine aynı oda, aynı sessizlik
Duvara yaslanmış eski gölgelik
Masada kupanda donmuş çay lekesi
Bizden kalan tek gerçek sesi

Bir daha sevmek yok
Kalbim yoruldu
Aynı filmi sarmaktan daraldı ruhum
Kapandı kapılar içimde çoktan
Kim çalsa da açılmam
İnatla susmam

Bir daha sevmek yok
Adım yazılı
Silinmeyen defterin son satırı
Kırık bir söz gibi dudaklarımda
Ağlasa da gözlerim
Dönemem asla

Sokakta adımlar ağır
İsteksiz
Her yüzde senin o eski halin giz
Telefonum suskun
Bildirimsiz gece
Alıştım sanırken yanıyor içim gizlice

Belki de haklıydın
Belki de bendim eksik
Yine de bu hikâyeye dönmem imkânsız artık
Adını andıkça çatlıyor içim
Ama kendime söz verdim