Ramiz & Sagopa Kajmer – Peki Madem

Suç olsan işler miydim, seni böyle kalbime?
Bozuk bir saat gibiyim takılırım geçmişe,
Tek başıma boğuldum, daldıkça hayallere.
Tükenmiş bir kalemim, ilham oldum kendime.

Düşüyorum eline, batıyorum derine,
Yaşıyorum nerede? İki arada derede.
Hayat ölüm sevene, ruhum dar bu bedene,
Sorsak mı bir bilene, dur denir mi gidene?..

Bi’ seramoni, bense teli kopmuş bir kemancı,
Geçmiş dediler adına, geçmedi ki anca…
Dizlerimin bağı bile kör düğüm,
Söylen doğru mu acı ile öldüğüm?

Sanma senden yorulurum,
Seni düşünüp dururum,
Silah gibi kurulurum,
Kör bir kurşuna gururum.

Işık olmasan da tuzaklarıma,
Ben yolumu bulurum.

Peki madem öyle olsun,
Git yoluna güneşler doğsun,
Başucumda şiirler suskun,
Söyle sen nasıl bir sonsun?

Gidiyorsun uğurlar olsun,
Al bu canımı senden dursun,
Ben serçe, sen bir kuzgun,
Beni niye can evimden vurdun?

Depresyon zindanları aklıyla mı sınar insanları hep?
Nasıl olabildin bu kadar leş?
Gerçekten insanlar bu kadar da mı kötü kardeş?
Alabilemiyor aklım, sinebilemiyor içime,
İnsanlıktan bir kere çıkmış, bir daha giremiyor demek içine

İyi niyetlerimin soykırımının yıldönümü,
Heyecanımı öldürmek isteyen cümleni kestim yarıda gördün mü? Hıı?!.
İçinde bana sövdün mü? Hayat soğuk savaş,
Ama bu savaşı kazanırım olsa da yavaş yavaş…
Bildin mi? Beni anlayıp hazmettin mi?

İnsan yapımı hayallerim var benim kap bir tane,
Ama bu soğuk savaşlarına yeterince güneş gerek bir tanem,
Savaşların kadar soğuk hava donuyor bir tanen,
Nefesimi sıyır ciğerlerimden,
Ama beni ayır diğerlerinden, hadi bunu yapalım lütfen!

Hayat ölümden beni kurtarır her gün,
Başlangıçları olsa da kendi sonlarına varıyor,
Başlayanlar da mutlak bir gün…
Sağlık olsun! Söylesene sen nasıl bir sonsun?