Velet – Galiba

Gün olur, geçer vakit anam
Hep hatıralar yakar canı, kalan mıdır yanan?
Düşündüm, deli oldum gecelerce inan
Bu karanlığın göbeğinde bekliyorum şafak

Söker bir gün elbet, geçer bu da yâren
Bir kar yağsın üstümüze, örtülsün dertler
İnsan fani, sevdam benim, sevgim gerçek
Gel, hâlâ vakit varken

(Of)

Kendimle aram açık hâlâ
Bu gece sana geleyim
Kafamın içi dolu matem
Düşüyor gönlüme yaş
Kimseye kızamadım hâlâ
Aynadakinden başka
Kaderim böyleymiş madem, diyemedim

Galiba yenildim senin tarafından
Katilim seçilmiş en güzel kadından
Bin defa vuruldum, böyle olmadım ben
Olsun, kadehler ziyan; varsın olmasın be

Bir s*gara yaktım bu sönmeyen yerinden
Sustum diye bitmedi içimde
Büyürken biraz ben eksildim, biraz da sen giderken
Küllerim konuştu en yaktığın yerlerinden

Gölgeyim ben artık, ışığımdan firar bana
Kurduğum bütün bu cümleler beynimde intihar
Aklımda susmuyor, kaç kez ölür insan, anla
Unutmak efsane, buna inananlar kadar